Όνειρο;

Κοιμάμαι από την κούραση και το ονειρεύομαι; Ή αλήθεια τέλειωσε επιτέλους αυτή η εβδομάδα δουλειάς και αρχίζει το σαββατοκύριακο...;

Λίστα επαγκελματικών δραστηριοτήτων της εβδομάδας...

1. Εγκατάσταση my.. 
2. Conf…
3. Ji…
4. Wordp...
5. Και άλλο Wordp… + Templates
6. Applescr…
7. Javasc...
8. Blog posts
9. πολλά Tweets
10. αμέτρητες ώρες audio & text chats
11. παράλληλα τηλεφωνήματα
12. απαντήσεις σε forums, emails
13. συζητήσεις για... 
14. επιπλοκές στο θέμα του ...

Χμμμ, απίστευτο αλλά αληθινό... το τσίμπιμα στο μάγουλο πονά... για δες το όνειρο φαίνεται να είναι πραγματικότητα.

Καληνύχτα δουλειά... η ελπίδα για δυο ξεκούραστες ημέρες μένει... ας ελπίσουμε να μην μείνει μόνον όνειρο...

Γιατί άραγε μου είναι τόσο σημαντικό να κάνω απολογισμό;

Τραινάκι

Τραινάκι του τρόμου
οι μέρες μας
μια πάνω, μια κάτω
στριφογυριστές
και γρήγορες

η έλλειψη ελέγχου
απόλυτη
το ουρλιαχτό
ασυναίσθητο
τρόμος και ζάλη

Ανακούφιση; Γιατί;
Επειδή επιζήσαμε;
Και όμως
αύριο οικιοθελώς
στο ίδιο τραινάκι
πάλι εισητήρια θα κόψουμε

Ε - Θετική ενέργεια

Γράφω, σβήνω. Δεν μου αρέσει αυτό που γράφω. Δεν με πειράζει που το σβήνω. Δεν είναι οι λέξεις με τις οποίες δεν συμφωνώ, δεν είναι οι εικόνες που φαντάζουν άσχημες, δεν είναι οι αντιδράσεις που με απασχολούν. Είναι οι αρνητική ενέργεια που απελευθερώνεται. Είναι τα αρνητικά αισθήματα που με ενοχλούν. Δεν μου αρέσουν. Δεν τα θέλω. Δεν μπορώ να ελέγξω τις πράξεις των άλλων, μπορώ όμως να προσπαθήσω να ελέγχω το τι θα αφήσω να με ακουμπήσει.
Θετική ενέργεια χρειάζομαι εγώ, η αρνητική ας είναι θέμα άλλων...

Μετρά άραγε αυτό το Happy End ως θετική ενέργεια; ;-)

UPDATE: Αυτό το κείμενο είναι επανάλληψη και εμφανίστηκε αρχικά στο blog στις 24 Απριλίου 2007

Ψάχνω τον τρόπο

Δε έχω ιδέα πως.

Ούτε πότε.

Ή την έκταση.

Ξέρω μόνο

πως χρειάζεται

εκτόνωση.

Σφουγγάρι

Σφουγγάρι νομίζεις το μυαλό
αβίαστα, εύκολα ρουφά
γνώσεις, σκέψεις, νέες εντυπώσεις

Και έβαλες αλόγιστα σκοπό
από την μια στιγμή στην άλληνε θαρρώ
τα κενά του μανιωδώς να εξαντλήσεις

είναι έξυπνο όμως αυτό
περισσότερο από πριν δε θα δουλεύει
διαλέγει μόνον τι ξεχνά, και τι τώρα χρησιμεύει

Η αγάπη

Πίεση δε θέλει
ή ελέγχους

Τι και αν θέλεις
δε μπορείς
να την προγραμματίσεις

Κουράγιο απαιτεί
κότσια και διάθεση να έχεις
να τη ζήσεις

Χειμαρρος

…

Χείμαρρος οι ερωτήσεις

τα μηνύματα σωρός
βαβυλώνιες απαντήσεις
κουραστικός νέος καιρός

…

Αντί-ποίημα

Μια φορά και ενά καιρό
δεν κλήθηκε η ViSta στον χορό
έτσι δεν χόρεψε καλά
ούτε κούνησε την πονηρή ουρά
παρά έμεινε να κοιτάζει σαν χαζό
έξω από το μεγάλο παραθυρό
της τον ασχημομούρη τον κηπουρό

Από καιρό εις καιρό βοηθά να κάνει κανείς κάτι με τα χέρια του...

Από καιρό εις καιρό βοηθά να κάνει κανείς κάτι διαφορετικό. Να προσπαθήσει, να δοκιμάσει μάλλον κάτι που δεν είχε κάνει μέχρι πρότινος. Να ασχοληθεί με το μυαλό του, αν μέχρι τώρα γύμναζε μόνον το σώμα, ή να κουραστεί και να πονέσει άμα μέχρι τώρα μόνον καθιστική εργασία έκανε. Από καιρό εις καιρό βοηθά να βγαίνει κανείς από τα καθημερινά, και να βρεθεί σε άγνωστα χωράφια. Δεν είναι εύκολο, η επιτυχία δεν είναι εγγυημένη, δεν ευνοεί η τύχη αυτομάτως τους τολμηρούς, αλλά τελικά δεν είναι πάντα σημαντικό το αποτέλεσμα. Μερικές φορές μετρά απλά αν κανείς επιβλήθηκε στου φόβους, στην άγνοια, και τη σωματική κούραση, είχε συμπαράσταση όταν την χρειάστηκε και ολοκλήρωσε τα σχέδιά του.

Ακούγεται ακαταλαβίστικο; Μάλλον. Από καιρό εις καιρό βοηθά να λέει κανείς ασυναρτησίες...
---
Καλησπέρα, καλό Σαββατοκύριακο.

Πως να το πω;

Πως να το πω
με άλλα λόγια
πως να το πω
χωρίς να προδωθώ;

Πως να το πω
ώστε εσύ να μάθεις;
Πως να το πω
μόνον εσύ να καταλάβεις;

Πως να το πω
ψιθυριστά να στο φωνάξω
πως να το πω
χωρίς να σε τρομάξω

Πως να το πω
και το νόημα να πιάσεις
πως να το πω
να μην το προσπεράσεις;

Πως να το πω
πες μου αλήθεια πως;
Να το πω ή να μη το πω
καλύτερα ο καψερός;

Τι θα ήταν

Τι θα ήταν η μουσική χωρίς ταλαντωμένα μόρια αέρα;
Τι θα ήταν η ζωγραφική χωρίς κολλοειδείς ουσίες;
Τι θα ήταν ένα μυθιστόρημα χωρίς σελίδες χαρτιού;
Τι θα ήταν μια θεατρική παράσταση χωρίς σκηνή και κοινό;
Τι θα ήταν ο ουρανός χωρίς τη θάλασσα;
Τι θα ήταν ένας Θεός χωρίς ανθρώπους;
Τι θα ήταν ένα πουλί χωρίς τα ύψη;
Τι θα ήταν μια βραδιά χωρίς το πρωί;
Τι θα ήταν ένα ερώτημα χωρίς απάντηση;
Τι θα ήταν;

Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση;

Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση; Όταν ακούς μια μουσική, στο ράδιο, στο δρόμο, στο σφύριγμα ενός περαστικού, οπουδήποτε βρε αδελφέ, και στην στιγμή σε συνεπαίρνει; Μια μελωδία η οποία ξαφνικά καταφέρνει να σε αποσπάσει από τα καθημερινά, από την φασαρία της στιγμής, τις σκέψεις για ανοιχτές ή άλυτες υποθέσεις, από άλλες μουσικές, άλλες παρουσίες και να σε πάρει σε ένα άλλο κόσμο; Σε ένα τόπο χωρίς χρόνο. Σε ένα τόπο χωρίς όγκο. Σε ένα τόπο χωρίς όρια. Σε ένα τόπο χωρίς γωνίες και κρύο. Σε ένα τόπο χωρίς αγωνία και λέξεις. Σε ένα τόπο γεμάτο χρώματα. Γεμάτο φόρμες, γεμάτο οσμές, γεμάτο συναισθήματα.

Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση; Όταν βρίσκεσαι σε απόλυτη ισορροπία με τον τόπο σου; Όταν δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς αν είσαι εσύ στον τόπο σου, ή ο τόπος εσύ; Όταν η μουσική δεν γεμίζει μόνον τον τόπο αλλά και το σώμα σου; Όταν το σώμα σου γίνεται μουσική; Όταν πετάς πιο ανάλαφρα και επιδέξια από τα πιο επιδέξια πουλιά; Όταν δεν ξέρεις ούτε και εσύ ο ίδιος αν είσαι πουλί ή άνθρωπος; Όταν όλα είναι ολόκληρα, και εσύ ευτυχής μαζί τους;

Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση; Τη ξέρεις, έτσι δεν είναι; Είμαι σίγουρη πως τη ξέρεις...

Καληνύχτα

Κακά όνειρα

Ένα κακό όνειρο που συχνά έβλεπα λίγες μέρες πριν επιστρέψω από τις διακοπές ήταν πως έχανα τη δουλειά μου. Τη μια λέει είχε αγοραστεί η εταιρεία από άλλη μεγαλύτερη, η διαρρύθμιση είχε αλλάξει, οι υπάλληλοι επίσης και το το γραφείο μου δεν υπήρχε πλέον.
Την άλλη μου λέγανε επιστρέφοντας, "τι καλά που φαίνεσαι... Ξεκουράστηκες, δε ξεκουράστηκες; Ε για να μην κουράζεσαι άλλο μείνε στο σπίτι σου". Όσο και να προσπαθώ δε μπορώ να θυμηθώ όλα τα ονειρικά σενάρια για να τα απαριθμήσω, φαίνεται όμως πως στην πράξη τα εξής δυο ή τρία ήσαν πραγματοποιήσιμα:

Να φύγεις διακοπές και να κλείσει η εταιρία λόγω φαλιρίσματος ενδιάμεσα.

Να φύγεις διακοπές και να αποχωρίσει ο προϊστάμενός σου, το οποίο να έχει ως αποτέλεσμα να χωριστεί το τμήμα στο οποίο δουλεύεις σε δυο καινούργια.

Να βρεθείς να έχεις ένα καινούργιο προϊστάμενο ο οποίος να θέλει να σε προωθήσει σε καλύτερη θέση.

Περίεργες οι βουλές του Κυρίου... αλλά να που η πραγματικότητα φαίνεται μερικές φορές πιο απίθανη από τα [κακά] όνειρά μας τελικά.

Πως, πόσο, αν...

Πως θα ήθελα να μην ήξερα την λέξη καχυποψία, να έχω πάντα εμπιστοσύνη όχι μόνον σε όλους τους άλλους, αλλά και σε αυτούς που αγαπώ, πόσο θα ήθελα να μην με πονούσε η έλλειψή τους, πόσο καλύτερα θα ήμουν, αν επιτέλους ένοιωθα ό,τι με αγαπούν...

Η Δάφνη παραληρεί

Ωραία μέρα
γεμάτη κίνηση
Νόστιμο φαγητό
καλύτερη παρέα
ταξιδιάρικη μουσική
Δροσερό κρασί

Τρεις γέφυρες,
μια ωρίτσα,
δυο άτομα
Ξύλινη πόρτα,
υπέροχη θέα,
ελληνικός καφές
άδειο σπίτι
Αυθόρμητα γέλια

Η Δάφνη παραληρεί
θαυμάζει απολαμβάνει
Ζωή που ξανάνιωσε
στο σώμα της πίσω

Αλήθεια, τι είναι η αλήθεια...

Πόση αλήθεια χρειάζεσαι;
Ολόκληρη ή μόνον όση αντέχεις;
Είναι και η αποσιώπηση ψέμα;
Και αν ο σιωπών έτσι το ένιωσε,
έτσι ανοιχτές για όλους θα άφηνε τις αποδείξεις;
Δε θα προσπαθούσε να τις απομακρύνει για να μη τον προδώσουν; Δε το σκέφτηκε, άρα δεν είναι σημαντικό. Δε το έκανε, μήπως ήθελε έτσι να ελέγξει την αντίδρασή σου, άμα το μάθαινες; Δεν τον νοιάζει πως θα σκεφτείς; Δεν του πέρασε από το μυαλό να το προσέξει...

Είναι ψέμα όμως ανεξάρτητα από όλα τα παραπάνω απλά και μόνον η έλλειψη της αλήθειας;
Και άμα τα πράγματα ήταν αντίστροφα; Άμα εκείνος αναρωτιόταν γιατί δεν του είπες για τα αισθήματα του Τάδε απέναντί σου; Ψέμα του είπες τότε, όσο δεν του είπες τίποτε;
Εσένα τι σε σταμάτησε και δεν το ανέφερες;
Σκέφτηκες, ζύγιασες τα υπέρ και τα κατά για όλους τους συμπεριλαμβανομένους και αποφάσισες να το αποσιωπήσεις. Καλύτερα σκέφτηκες, γιατί να βγάζω στην φόρα τα προσωπικά του ενός, γιατί να αναστατώνω ίσως τον άλλο, τι θα κερδίσω με το να παρά είμαι ειλικρινής;

Είδες; Έτσι έκανες και εσύ. Διάλεξες τις θα πεις, και πότε και αν τότε ήταν δικαίωμά σου, έδωσες με αυτό έμμεσα το ok, για να το έχει τώρα και ο απέναντί σου. Πως λέμε "μία εσύ, μια και εγώ;"...


Δεν ξέρω, δεν ξέρω, απλά μου φαίνεται πως η ζωή είναι [δυστυχώς; ευτυχώς;] λιγουλάκι πολυπλοκότερη από ένα απλό "όταν δεν λέμε την αλήθεια ολόκληρη και χωρίς προσπάθειες καλλωπισμού, δεν είναι η αλήθεια"

Αναζητήται...

Θυμάται κανείς την επιθεωρητή Ρίζου; Που μια ζωή έτρεχε να προλάβει; Που της ήταν σημαντικό να συνδυάσει δουλειά και μητρότητα; Που όχι μόνον προσπαθούσε αλλά και κατάφερνε να λύνει τις υποθέσεις της; Που συχνά πυκνά αντιμετώπιζε υπεροπτικούς συναδέλφους αλλά ήξερε το κουμπί τους; Που όταν κολλούσε με τις έρευνές της είχε τη βοήθεια ενός καλού άγγελου ή ερχόταν ένα τυχαίο συμβάν και έφερνε καινούργια κομμάτια του τάνγκραμ στον σωρό των υπαρχόντων, ολοκληρώνοντας την εικόνα των πραγμάτων; Θυμάται κανείς εκείνη την δυναμική και μοναχική γυναίκα; Μια γυναίκα που ήταν κατά βάση ευχαριστημένη με τον εαυτό της, που είχε εμπιστοσύνη στο μέλλον και αγάπη μέσα της για όλα τα όμορφα πράγματα, αλλά προπάντων για την 7άχρονη κόρη της;

Που να είναι αναρωτιέμαι; Να μπορούσα να πιώ ένα καφέ μαζί της, να τα λέγαμε, να μου έλεγε εκείνη προπάντων το μυστικό της, πως κρατά την αισιοδοξία της ζωντανή, που βρίσκει δύναμη και δε παρατά τις προσπάθειες, τι κάνει, όταν όλες οι ανάγκες της φαίνονται μη πραγματοποιήσημες ή για άλλη μια φορά βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιέξοδο; Τι λέει στο παιδί της, όταν φτάνει στο προαύλιο του σχολείου του λαχανιασμένη, καθυστερημένη, κουρασμένη και μπαφιασμένη από την εργασία της. Πως αντιδρά όταν η μικρή της, της λέει.... "μαμά δεν ενδιαφέρεσαι για μένα, μόνον να κάνεις λεφτά σε ενδιαφέρει".

Που να είναι αυτή η γυναίκα; Άμα ξέρει κανείς που βρίσκεται, ας της πει πως την ψάχνω...

Περί έμπνευσης...

Κατέληξα να χωρίζω τους ανθρώπους σε 3 κατηγορίες.
Σε αυτούς που την ψάχνουν, αλλά δε θα την βρουν,
σε αυτούς που την έχουν
και σε εκείνους που ανεξάρτητα αν την έχουν ή όχι, δεν γνωρίζουν καν το νόημά της.

Φύκια για μεταξωτές κορδέλες

Μια μαύρη κορδέλα απλώθηκε μπροστά του. Ξαφνικά, από το πουθενά, εμφανίστηκε ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος με μια χοντρή άσπρη λουρίδα στη μέση, έντονη αντίθεση στο βαθύ πράσινο του τοπίου αριστερά και δεξιά.
Τώρα τι να έκανε; Σίγουρα ήταν θελκτικός αυτός ο σίγουρος δρόμος, χωρίς τα χαλίκια, χωρίς τις στροφές, χωρίς το φουσκωμένο ποταμό στο χείλος του μονοπατιού το οποίο σκαρφάλωνε με δυσκολία μέχρι εκείνη την στιγμή.
Δρόμος ή μονοπάτι; Πράσινες κοιλάδες ή καταρράκτης; Σιγουριά της σταθερότητας ή ανατριχίλα του κινδύνου; Και αν δε διάλεγε; Και αν δεν συνέχιζε; Και αν αποφάσιζε να παραμείνει εκεί; Να μην προχωρούσε ούτε ένα βήμα σε οποιανδήποτε κατεύθυνση; Μήπως αν περίμενε, σταθεροποιήτο το έδαφος του μονοπατιού; Και αν το νερό του ποταμού δεν έχανε την ταχύτητά του, αλλά φούσκωνε και σάρωνε τα θεμέλια της ασφάλτου; Και φύκια θεριεύουν τριγύρω του μεγάλα σαν δέντρα; Ποια η σημασία τότε του δρόμου, ποια του μονοπατιού, ποια της κίνησης ή της ακινησίας;

Λάθος

Ένα μπουκάλι σε λάθος χώρο
ένα αρχείο σε λάθος τόπο
εμφιαλωμένο λάθος
αρχειοθετημένος τόπος