Μα ειναι δυνατον;

Μα είναι δυνατόν να πουλιέται ένα τέτοιο προϊόν, ή έστω να παράγεται...

ενώ μυριάδες άνθρωποι στην Αφρική πεθαίνουν της πείνας, της δίψας ή από αρρώστιες;

Μα πώς είναι δυνατόν;
Πόσο λούσο τελικά χρειάζεται ο «πολιτισμένος» άνθρωπος μέχρι να «χορτάσει»;
Και γιατί το «λούσο», η πολυτέλεια, των ενεργειών προς ανάπτυξη του τρίτου κόσμου δεν παίρνει ποτέ προτεραιότητα;

Τόσο σημαντικότερο για την ζωή μας, είναι να πετάμε τα λεφτά μας για «άχρηστα μπιχλιμπίδια» αντί να βοηθήσουμε κάποιον που έχει την ανάγκη μας;

http://www.worldvision.org.uk/

Μετα συγχωρησεως

Σε πήρα τηλέφωνο. Δεν μου απάντησες "πάρε ένα ποτήρι και ένα κομμάτι χαρτί". Δεν με ρώτησες "ξέρεις τι ώρα είναι"; Δεν μου είπες "μην υπερβάλεις, και τι έγινε"; Ήρθες και έκανες αυτό που έπρεπε. Δεν την τραυμάτισες. Δεν την εξολόθρευσες, την άφησες προσεκτικά έξω από το παράθυρο.
Χίλια ευχαριστώ, υπάρχουν λίγα πράγματα που σιχαίνομαι. Που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω.

Χίλια ευχαριστώ.
Μόλις με έσωσες από μια τεράαααααστια αράχνη...

Δαχτυλίδια

«Μαμά δεν θέλω να φοράς δαχτυλίδια;»
«Γιατί παιδί μου;»

«Δεν ξέρω, απλά δεν θέλω.»
«Σε ενοχλεί που ίσως γδέρνουν;»

«Όχι.»
«Γιατί τότε;»

«Δεν ξέρω, δεν θέλω να φοράς, δεν αρκεί;»
«Ναι σίγουρα, απλά θα ήθελα να καταλάβω τον λόγο... Τι σε πειράζει ακριβώς; Τα δαχτυλίδια ή το ότι τα φοράω εγώ;»

«Το ότι τα φοράς εσύ;»
«Γιατί δεν σου αρέσουν;»

«Μου αρέσουν, αλλά δεν τα θέλω στα δικά σου τα δάχτυλα.»
«Γιατί, αφού σου αρέσουν; Δεν είναι ωραίο να τα φοράω και να έχεις όμορφη μαμά;»

«Μα εσύ δεν χρειάζεσαι δαχτυλίδια μαμά, είσαι όμορφη χωρίς αυτά.»
...

ΥΓ. Συνήθως μου αρέσει να φορώ ένα λεπτό δαχτυλιδάκι. Εδώ και κάμποσους μήνες έτυχε όμως να μου σπάσει, οπότε δεν φοράω πλέον τίποτε. Η συζήτηση δεν έχει να κάνει λοιπόν με το τι βλέπει αλλά δεν του αρέσει, παρά με την άποψή του περί δαχτυλιδιών γενικότερα.

Σκια

Τι άλλο είμαι τα βράδια πέρα από σκιά;

Μια σκιά που ψάχνει τρόπο να φανεί...
Που αναζητά τα χρώματά της.
Που με κάθε πηγή φωτός αλλάζει μέγεθος, κατεύθυνση.

Που χάνεται, που επανέρχεται.
Που δεν θέλει να αποδεχτεί την φύση της.
Εκείνη μιας σκιάς, ετερόφωτη, χωρίς δικιά της θέρμη, άψυχη. Που δεν θα ακουστεί ποτέ η φωνή της, αλλά ούτε και θα γοητευτεί ποτέ από μια μελωδία. Που δεν μπορεί να γνωρίσει κάτι ψηλαφίζοντας, μήτε και η ίδια πιάνεται.

Τι άλλο είμαι τα βράδια πέρα από σκιά;
Μια ωραία μαύρη και στρογγυλή σκιά μπροστά στο ψυχρό φως μιας οθόνης, που παλεύει να μην χαθεί.

Ποίημα

Ποίημα
Ποίημα για ποιόν;
Για μένα;
Ναι, για μένα και για σένα

Με τι σκοπό;
Υπάρχει λόγος;
Κανένας
Πέρα από την αγάπη μόνον.

Για ποιά;
Εκείνη τη περαστική,
την ξελογιάστρα;
Που σε κάνει όλα να τα ξεχνάς
πέρα από τ άστρα;

Που μωρό, χωρίς θέληση, χωρίς εγώ
σε αφήνει;
Σε πληγώνει, παρατά μόνον όταν περάσει;
Και άντε εσύ να την ξεχάσεις;

Όχι δεν μπορώ για αυτήν να λέω
Ούτε να γελώ, μήτε να κλαίω
Άλλη με τραβά, με ταρακουνά
Την ζωή μου καθορίζει

Δεν ξέρει όρια
Το γιατί δεν το γνωρίζει
Δεν χρειάζεται διαιτητή
Ο χρόνος δεν την ξεθωριάζει
Χωρίς πιέσεις, επιπλήξεις, εκβιασμούς

Η αγάπη μιας μάνας και ενός παιδιού