Το υγρο στοιχειο

Σήμερα ήμουν στο κολυμβητήριο.
Είχα καιρό να πάω και χρειάστηκα λίγο χρόνο μέχρι να βρώ μια ταχύτητα που να με ευχαριστεί. Τον δικό μου ρυθμό.
Η πισίνα ήταν χωρίσμενη. Σε δυο λωρίδες κολυμπούσαν τα κορίτσια της συγχρονικής. Αργότερα όταν τέλειωσε η προπόνησή τους, αφαιρέσανε το διαχωρισμό και υπήρχε έτσι περισσότερος χώρος για τους υπόλοιπους μας.

Θυμήθηκα πως πήγαινα με τις αδερφές μου στο κολυμβητήριο, τις προπονήσεις του πόλο... Τίς διακοπές με την αδερφή μου στα νησιά. Στο απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, της Σαντορίνης, της Σίφνου, της Φολεγάνδρου, της Πάρως, της Λέρου, της Ικαρίας, της Πάτμου...

Κολύμπησα με την ψυχή μου.
Είχα ευτυχώς χώρο τριγύρω μου για να μη προσέχω όλη την ώρα, εαν στεκεται καποιος εκεί που κολυμπώ, και έτσι μπόρεσα να απολαμβανω την ομορφιά της κίνησης...

Το νερό έχει μια ιδιαίτερη θέση στην ψυχή μου. Εζησα τα πρώτα 21 χρόνια της ζωής μου κοντά στην παραλία. Εκανα 8 χρόνια συνολικά κολύμβηση και πόλο, 2 χρόνια ιστιοπλοία...

Όσο ήμουν στην Ελλάδα πήγαινα στη μαρίνα των ιστιοπλοικών όταν ήμουν στεναχωρημένη και έψαχνα λύσεις για τα προβλήματά μου.

Τωρα πηγαίνω στις παραλίες του Ρήνου.

Μου λείπει η θάλασσα, η μυρωδιά της, το αεράκι της, οι ήχοι της.

Σε λίγες μέρες θα την ξαναδώ. Πόσο με ευχαριστεί η ιδέα...

Εαν πίστευα στη μετεψύχωση, μπορεί και να ήμουν στην προηγούμενη ζωή ένας ιππόκαμπος.
Εαν οι επιθυμίες και οι αγάπες της παρούσας ζωής ελέγχουν την μορφή της μετεψυχωσης, θα ήθελα την επόμενη φορά να είμαι ένα δελφίνι...

Καληνυχτα χαρα

Σε αντίθεση με το "Bonjour Tristess" της Francoise Sagan...
Εκδώσεις: John Murray, Λονδίνο, 1955

Εικονες απο το πρωινο

πρωινή ομίχλη...


πρωινό χαμόγελο...


άδεια πιάτα του πρωινού...

Φωτισμενα παραθυρα

Tί κρίβεται αλήθεια πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα αργά την νύχτα;
Για ποιο λόγο ξαγρυπνούν;

Δουλεύουν νυχτερινή βάρδια και ετοιμάζονται να φύγουν;
Προσπαθούν να ηρεμήσουν ένα μωρό που κλέει;
Δεν βρίσκουν ηρεμία να κοιμηθούν;
Αποφεύγουν τον ύπνο, γιατί φοβούνται τους εφιάλτες;
Ξέχασαν αναμένο το φώς, αλλά κοιμούνται προ πολλού;
Η αποκλειστική τους δίνει μια ένεση, και ανάβει το φώς για να βρεί την εισαγωγή;
Έχουν ξεχαστεί διαβάζοντας ένα βιβλίο, παίζοντας ένα παιχνίδι στον υπολογιστή, ώντας στο ίντερνετ;

Διαβάζουν για την αυριανή εξεταστική;
Δουλεύουν υπερωρίες;

Είναι διαρρήκτες και κλέβουν χρυσαφικά;

Κανουν πάρτυ με φίλους;

Κάνουν έρωτα με φώς; Μόνοι τους;

Mαλώνουν;

Φτιάχνουν μια τούρτα για τα γενέθλειά τους, που είναι την επόμενη μέρα;

Αδειάζουν το ψυγείο, και τα ντουλάπια από κάθε τί φαγώσημο;
Γράφουν ποιήματα, και τους εμπνέουν οι βραδινοί θόρυβοι.

Παίρνουν ναρκωτικά ή κάνουν απόπειρα αυτοκτονείας;

Σιδερώνουν τα πουκάμισα του άνδρα, γιού, εγγονού;

Μετράνε τα άστρα;

Πόσες πιθανότητες, πόσες διαφορετικές ανθρώπινες ιστορίες;
Διαφέρουμε συχνά αλλά και πόσο μιαζουμε μερικές άλλες φορές!
Αναρωτιέται άραγε κανεις βλεποντας φώς στο δικό μου παραθυρο, για ποιο λογο εγώ ξαγρυπνώ;

Δε θα το μάθω, αλλά θα μου άρεσε η ιδέα...
Πώς κάποιος άγνωστος χωρίς να έχει γνωση της υπαρξής μου, ασχολείται αυτή την στιγμή με μένα,
με το τί κάνω, πως νοιώθω και αν είμαι καλά...

Είμαι καλά, απλά ξέχασα να πέσω για ύπνο.

Τρελοι ρυθμοι, αργοι ρυθμοι

Αυτοί που έχουν παιδιά ξέρουν και καταλαβαίνουν την κατάσταση.
Η μέρα δεν έχει ένα ομοιόμορφο ρυθμό, παρά ανεβωκατεβαίνει σαν τρενάκι του Λούνα Πάρκ.
Μερικές φορές αργά, χωρίς ροή, χάνονται οι ώρες, στο πρωινό, στο ντύσιμο, στο πλύσιμο των δοντιών, στίς σκάλες, στο δρόμο προς το αυτοκίνητο.

Μετά πάλι γρήγοροι ρυθμοί οδηγώντας προς το νηπιαγωγείο και η προσπάθεια να αναπληρώσεις τον χρόνο που χάθηκε μέχρι εκεί σύν το χρόνο που χρειάστηκε το παιδί για να καθήσει στη θέση του, να του βάλεις τη ζώνη, να βρείς το χαμένο παιχνίδι στο δρόμο ανάμεσα του σπιτιού και αυτοκινήτου, να γυρίσεις το αμάξι...

Μέχρι που φτάνεις στο νηπιαγωγείο (στην καλύτερη περίπτωση βρίσκεις και θέση ακριβώς στην είσοδο, αλλιώς...) , ξεδένεις τη ζώνη του παιδικού καθήσματος και περιμένεις να βγεί το παιδί, να σε ακολουθήσει στο νηπιαγωγείο, να έρθει στην καρδαρόμπα, να βγαλει τα παπούτσια του (και βέβαια πρέπει να το κάνει μόνος του για να μαθαίνει, αλλά ήταν απαραίτητο να γίνεται με τόοοοοοοσο αργούς ρυθμούς και αφου του το υπενθιμήσεις περίπου 10 φορές; ), να βάλει τα άλλα παπούτσια, να έρθει παρέα σου στην αίθουσα, να σου πεί γειά, να σου δώσει ένα φιλί και να φύγεις.

Και τότε, πάλι τρέξιμο προς το αυτοκίντητο, γυρισμα του με λάστιχα που τσιρίζουν, οδηγώντας 50 χλμ την ώρα σε περιοχή που 30 επιτρέπεται, με την ελπίδα να προλάβεις τα φανάρια, να μη πέσεις στην κίνηση, να φτάσεις στη δουλειά μόνο με ένα τέταρτο καθυστέρηση.

Στη δουλειά ξανα ισορροπεύουν οι ρυθμοί, μέχρι να παει η ώρα τρεισιμιση.
Τότε πάλι στο τρέξιμο να φτάσεις έγκαιρα στο νηπιαγωγείο. Να αποφίγεις τα περιέργα βλέματα, που δείνονται στους γονείς που έρχονται να πάρουν τα παιδιά τους στο παραπέντε.

Μέχρι να κρατησεις ξανα το παιδί σου στην αγκαλιά σου και να ξανακατεβάσεις το ρυθμό για τις επόμενες 3 ώρες...
Ουφφ, κουράστηκα και μόνο να τα γράφω, δύσκολο;

Ναι αλλά συνηθίζει κανείς.

Σήμερα λοιπόν περιμένοντας σε ένα κόκκινο φανάρι αναλογιζόμουνα πως καλά τα καταφέρνω τελικά.
Πώς μπορώ να τα συνδειάζω, να προγραμματίζω, να βρίσκω χρόνο για κάποια και να είμαι έγκαιρη για άλλα και ένοιωσα καλά.

Μέχρι...
μέχρι που είδα στή διπλανή θέση του αυτοκινήτου το καπελάκι του γιού για τον ήλιο που το χρειάζεται στο νηπιαγωγείο γιατί αυτές τις μέρες έχουμε καλοκαιρία και τα παιδιά είναι όλη την ώρα έξω για παιχνίδι.... :-(