Ιστορικό μιας αγάπης

Ελπίδες δεν είχα στην αρχή, απλά χάρηκα όταν ξαφνικά σε βρήκα. Σιγά σιγά μια ζεστή θέση στην καρδιά μου όμως πήρες.
Τώρα, τόσο καιρό μετά, ποιος ξέρει αν όλα αυτά άθελά σου συνέβησαν, μάλλον τότε συμφωνούσες.

Αλλιώς δε εξηγείται πως μια τέτοια ιδέα από εσένα προήλθε.

Και όμως ο καιρός περνά, και με αυτόν περάσαμε και εμείς σε άλλες φάσεις. Τη μια καλές και ήσυχες, την άλλη έντονες και επικίνδυνες. Ψάξαμε τα όριά μας, και όταν τα βρήκαμε τρομάξαμε. Μας τρόμαξε το όριο. Μας τρόμαξε ο εαυτός μας, μας αποσβόλωσε η ύπαρξη του άλλου και του τοίχους ενδιάμεσά μας. Το τοίχος που ο ένας με προσοχή τριγύρω του έχτιζε, αυτό που ο άλλος με χαρά σε ένα λεπτό θα γκρέμιζε.

Όχι δε λέω, κάποτε κάποτε ξεχνιώμασταν, κάποτε κάτι συνέβαινε και αναιρούσε την πρόθεση, κάποτε βρίσκαμε τρόπο και στιγμή. Πόσο ολοκληρωμένη ένοιωθα τότε...

Πόσες φορές όμως στο άλλο άκρο βρισκόμουν; Δικιά μου ζωή δεν είχα, το χρόνο μου στη δικιά σου απουσία προσπαθούσα να γεμίσω.

Δεν ήταν η λύση ήξερα, μα δεν είχα δυνάμεις ούτε για τίποτε άλλο ώσπου τελικά μια σταγόνα μόνον άρκεσε και έκανε το βαρέλι να ξεχειλίσει.

3 1/2 χρόνια διήρκεσε η προσπάθειά μας, λίγο ως πολύ κοινή προσπάθεια. Τριάμισι χρόνια προστείθονται τώρα στο λογαριασμό που κάνουμε στην καρδιά μας, εκεί που καταχωρούμε όλες αυτές τις μικρές ή μεγάλες αγάπες που πέρασαν από την ζωή μας.

Ποιος είμαι, που πάω;

Εύθραυστη ελπίδα,
μετά την βροχή ηλιαχτίδα,
μια καινούργια αρχή
σε τούτους τους τοίχους πιθανή;
Η ψυχή καράβι και πανιά ανοίγει,
ήδη για το επόμενο λιμάνι αρμενίζει

Ίντερνετ

Στο ίντερνετ κοιτώ για καινούργιο σπίτι
στο ίντερνετ τον καινούργιο σύντροφο ψάχνω

βρίσκω γνωστούς στο ίντερνετ από τα παλιά
όταν άλλους δικούς μου ανέλπιστα χάνω

Στο ίντερνετ μια άλλη δουλειά αναζητώ
και όταν η ζωή μες το ίντερνετ δε ζήται...
ένα χάπι ηρεμιστικό αρκεί για να κοιμάμαι

Στο ίντερνετ, στον ύπνο τι ωραία η ζωή
σκέτο όνειρο στο ίντερνετ, στον ύπνο

ΥΓ. Ο s.frang είχε δίκαιο με το σχόλιό του, εξού και η καινούργια δεύτερη στροφή...

Τι κρίμα...

Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει γιατί είμαστε τόσο ατελείς άμα δεν έχουμε ταίρι; Γιατί πρέπει δηλαδή να έχουμε ένα φίλο, ένα άνδρα, για να είμαστε ολοκληρωμένες; Όλα τα άλλα είναι αποτυχία. Δεν τα καταφέραμε να βρούμε ένα άνθρωπο. Και αν βρέθηκε, δεν μας άντεξε... Γιατί όλοι οι άλλοι, όλοι οι άλλοι που αξίζουν, που είναι ενδιαφέροντες, που έχουν κάποια προσόντα δεν είναι μόνοι τους, δεν μένουν χωρίς παρέα.
Τι κρίμα που έτσι μας το λένε το παραμύθι. Τι κρίμα που το πιστεύουμε και όλας, τι κρίμα...

Πως αλλιώς;

Μπορεί οι περιστάσεις να είναι χάλια, αλλά ευτυχώς υπάρχει και το ποδόσφαιρο... Πως αλλιώς θα χαμογελούσαμε δηλαδή, αν δεν έχανε η Γερμανία το παιχνίδι της εναντίων της Κροατίας; Έλα ντε; Πως αλλιώς μπορείς να μου πεις;