Στην τελικη...

"What exactly do you want to know?"
"Everything"

"Everything about what?"
"... about everything"

"... Mama mia!" Μιλά ο Enzo με τον Jack Mayor στην ταινία "απέραντο γαλάζιο"...

Κάποτε ήθελα να μάθω τα πάντα για τα πάντα,
μέχρι τώρα το μόνον που κατάφερα είναι να βρίσκω τρόπο να αδιαφορώ για τα καλά,
να αφήνω να με τρώνε τα αρνητικά
και να μην ασχολούμαι εντατικά με τα καινούργια.

Κουράστηκα. Κουράστηκα...λυπάμαι...

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ψάχνω για απαντήσεις εδώ και δεν έχω ιδέα αν έχει νόημα να ψάχνω οπουδήποτε αλλού.
Αν θέλει κανείς μπορεί να δώσει την δικιά του απάντηση στην τελευταία ερώτηση αυτού εδώ του blog...

Όλα έχουν ένα τέλος...

(a) αυτό το blog μόλις βρήκε το δικό του.
(b) μόνον τα μακαρόνια δύο
(c) οι σκέψεις κανένα

Και με μιας...

Και με μιας την βλέπω γυμνή να στέκεται. Εκεί, με όλα τα γεροντικά σημάδια ηλικίας, αυτά που μελανιάζουν το δέρμα και το κάνουν να χάνει την ομοιομορφία του,
αλλά και με ένα λεπτό και λυγερό νεανικό σώμα, ελαστικό δέρμα και δεμένο. Όμορφο σώμα μιας νέας κοπέλας, της αδερφής μου. Μου άρεσε το σώμα της, αλλά οι μελανιές;

Την ρώτησα «μαμά πως τα καταφέρατε; Έχετε το σώμα της Μ.»

Εκείνη μου απαντά «μα δεν έκανα τίποτε, πάντα έτσι ήμουν»,
και εγώ δεν μπορώ να στρέψω τα μάτια μου μακριά από πάνω της, γιατί το βρίσκω αδύνατο να πιστέψω σε αυτό που βλέπω και τα σημάδια γίνονται ολοένα και πιο σκούρα, ώσπου δεν είναι πλέον θέμα αν υπάρχουν λίγο πιο σκούρες επιφάνειες ή λίγο πιο ανοιχτές, παρά που είναι μαύρο και που άσπρο, όπου το μαύρο σιγά σιγά κυριαρχεί και αρχίζει να επικαλύπτει το πρόσωπο...
Είναι πλέον φανερό πως είναι θέμα χρόνου, δευτερολέπτων, ότι κάτι ασύλληπτα κακό θα συμβεί. Κάτι που την απειλεί, που ΜΕ απειλεί στην οντότητά μου, κάτι αβάσταχτο, ακατανόμαστο.
...

Θα ήταν άραγε καλύτερα αν άντεχα να δω το τέλος του ονείρου;
Η ένδειξη του θερμομέτρου: 38.8...

Ο καλλιτέχνης...

Ο καλλιτέχνης κατά την διάρκεια της δουλειάς είναι πολύ συγκεντρωμένος και ξεχνά τον υπόλοιπο κόσμο γύρο του...


Το έργο του τον εξαντλεί, αλλά δεν ξεχνά από καιρό εις καιρό να αναπληρώνει τις δυνάμεις του...


Επιμένει και δεν απογοητεύεται και αν έχει τύχη κάποτε αφήνουν τα χέρια του θαύματα ολόκληρα.

Δεν αξίζει να επιθυμεί κανείς να είναι καλλιτέχνης;

Σκεψου το σε παρακαλω...

Eγώ το έκανα και δεσμεύτηκα. Ήδη νιώθω καλύτερα γιατί πραγματοποίησα κάτι που σκεφτόμουνα καιρό αλλά έλεγα, «πρώτα να συμβεί αυτό», «πρώτα να σταθεροποιηθεί το άλλο».
Δεν ζείται όμως έτσι η ζωή, είτε την ζεις, είτε όχι. Δεν υπάρχουν καλύτερες ή χειρότερες εποχές για να βοηθήσει κανείς, άμα κάπνιζα μπορούσα λιγοστεύοντας το κάπνισμα, τώρα θα πρέπει να προσέχω απλά τα παραπανίσια...

Σκέψου το σε παρακαλώ, αξίζει... ένα μόνον Ευρώ την ημέρα μπορεί και καλυτερεύει την ζωή ενός παιδιού...
http://www.worldvision.org/

Μια καλή καλή Κυριακή :-)

Nα συστηθω...

Είμαι η ViSta «Παναγιωταρά»
Mια εργαζόμενη μητέρα, μια απλή νοικοκυρά

Μια ζωή τρέχω να προλάβω
Όλα σε μια σειρά να τα βάλω

Μα το πλυντήριο θέλει ώρα, η σκούπα δεν «τραβά»,
Και το αυτοκίνητο βρωμά

Μετά είναι και τα πιατικά
Το πάτωμα μη το ξεχάσουμε φυσικά

Έτσι κάνω jogging σαν χαζή όταν βρέχει
Και συγυρίζω όταν πάλι ο ήλιος φέγγει

Και όλη την ώρα αναρωτιέμαι
Τι να είναι αυτό που πάλι ξέχασα;

Άχ ναι, πως ήταν δυνατόν...
Σουπερ μάρκετ και ζαμπόν...