Σκεψεις χωρις νοημα(;)

Στο Gothic Monastery είχα πρωτοδεί το NeoCOUNTER. Μου φάνηκε "αστείο" να μπορώ να αναγνωρίζω τα κράτη αυτών που με διαβάζουνε την στιγμή που μπαίνω στην σελίδα μου. Μου άρεσε και η ιδέα της στατιστικής. (Με διαβάζουν μέχρι και στην Πορτογαλλία σκεφτόμουν με ψευτοπερηφάνια). Στην αρχή λειτουργούσε με τις δικές μου γραμματοσειρές, "κολλούσε" στη υπόλοιπη εικόνα του blog.

Με τον καιρό λειτούργησε σαν δηλητήριο. Σιγά σιγά άρχισαν να με ενδιαφέρουν τα κράτη και τα στατιστικά, πόσοι ταυτόχρονα με διαβάζουν άραγε; Ημουν μόνον εγώ στην σελίδα; Απογοητευόμουν. Χαζό; Ναι, αλλά έτσι συνέβαινε δυστυχώς...

Πέρασε ο χρόνος της δοκιμής, σταμάτησε να λειτουργεί με τις γραμματοσειρές μου, δεν μου άρεσε οπτικά, δεν μου άρεσε ο εθισμός που μου ασκούσε, το έβγαλα.
Και ησύχασα για λίγο...

Κάποια στιγμή έγινε το σούσουρο με τις "παρακολουθήσεις" των blog. Πoιές παρακολουθήσεις να μου πεις; Εσύ δεν βγάζεις τα εσώψυχά σου στο blog? Γιατί ξαφνιάζεσαι όταν κάποιοι τα παρακαλουθούν; Αν σε ενδιέφερε να είναι ιδιωτικά, να μην τα έγραφες, ή να μην τα έβαζες στο internet. Πόσο αφελής είσαι τελικά;
Τέλος πάντων έβαλα ένα άλλο του extremetracking.com. Αυτό και αν με κόλλησε, να κοιτάω ποιός με αναφέρει ως Referrer, ποιός ήρθε από που, πόσες επισκέψεις, πόσες την εβδομάδα, με ποιές λέξεις στο google κτλ, κτλ.
Και να στεναχωριέμαι όταν δεν έχω επισκέψεις, και να το θεωρώ επιτυχία όταν έχω πολλές, και να με ενδιαφέρουν τα clicks προς την σελίδα μου περισσότερο ίσως από το περιεχόμενό της.

Πόσο λυπάμαι ημερολόγιό μου που σου φέρθηκα τόσο κατινίστικα. Τί να πώ, να με συγχωρείς; Πώς να με συγχωρέσεις εσύ; Μια απλή παρουσίαση μιας βάσης δεδομένων... Επειδή όμως δεν είμαι εντελώς ηλίθια και όσο και μαζοχίστρια να είμαι, μερικές φορές έχω και στιγμές αναλαμπής, πέταξα το code αυτού του extremetracking.com από το template του blog.

Ούτε και ξέρω πότε το έκανα, είναι εβδομάδα, μήνας; Δεν θυμάμαι, το μόνον που ξέρω είναι ότι ΕΑΝ γράφω δεν γράφω για τις στατιστικές. Ή τουλάχιστον ΔΕΝ ΘΕΛΩ να γράφω για τους counter.

Γράφω λες και ανοίγω την βαλβίδα των σκέψεων στην προσπάθεια να τις δαμάσω και να βρω μια άκρη.
ΝΑΙ δεν έχω βρει την ΜΙΑ λύση στην ζωή μου.
Ούτε την απάντηση σε πολλά ερωτήματα που με απασχολούν.
Δεν ψάχνω την αποκλειστικότητα, ούτε σε αυτό, ούτε σε άλλα θέματα, εκτός, εντός και επί τ΄αυτά...
Απλά χρειάζομαι τις λέξεις, την επικοινωνία, με τους έξω, με τον εαυτό μου...

Κάλιο αργά παρά ποτέ

Ήθελα να γράψω κάτι πρωτότυπο αλλά η Terrangirl με είχε προλάβει...


ΥΓ. Η φωτογραφία είναι της αδερφής μου από την Πάτμο.

Hallo, haaaaaaaaallo

Με ακούς;
Υπάρχεις ακόμα;
Αλήθεια;
Το ξέρω, δεν με αγνοείς...

Πάλι παλεύεις;
Πάλι αγωνίζεσαι και ξεπερνάς τα όρια αυτού που αντέχεται;
Πάλι βρήσκεσαι στην κόψη του ξυραφιού;

Καλή επιτυχία.
Καλή επιστροφή...
Καλή νύχτα :-)

Φοβοι, φοβιες, πανικοι...

Όταν ο γιατρός μου επιβεβαίωσε ότι είμαι έγκυος και μου έδειξε ένα γκρίζο τίποτε μήκους 2,5 εκατοστών, άρχισαν οι φόβοι μου ότι θα μπορούσε κάτι να πάει στραβά και να χαθεί αυτή η μικρούλα ζωή που μεγάλωνε μέσα μου.
Από τότε αυτός ο φόβος έχει γίνει σύντροφός μου.
Δεν είναι τόσο έντονος που να με πανικοβάλει κάθε μέρα αλλά η παρουσία του είναι σταθερή.
Είναι κάτι για το οποίο δεν μιλάμε, αλλιώς του δείνουμε την δύναμη να πραγματοποιηθεί.
Τί παράλογο; Φοβάμαι μην συμβεί τίποτε στο παιδί μου και φοβάμαι να φοβάμαι γιατί έτσι είναι σαν να "έλκω" το κακό.

Από καιρό εις καιρό ξεχνάω για λίγο να σκεφτώ και αντίθετα θαυμάζω τα κατορθώματά του, τα συζητάω με άλλους και χαίρομαι όταν και εκείνοι τον θεωρούν ξεχωριστό, χαρούμενο, έξυπνο, με περιέργεια και χωρίς φόβους.

Και άλλες φορές, σαν αυτές όταν αρρωστένει, με πιάνει πανικός ότι μπορεί κάτι να του συμβεί επειδή εγώ δεν έκανα τις σωστές κινήσεις έγκαιρα, δεν το πήγα στον ειδικό γιατρό, δεν ασχολήθηκα όσο θα έπρεπε, δεν πρόσεξα την ξαφνική επιδύνωση, κτλ, κτλ, κτλ...

Είναι δύσκολη η ζωή. Δύσκολη και όμορφη μαζί. Και είναι φυσικό να μην θέλω να χάσω την πηγή της δικιάς μου ομορφιάς αλλά είναι απαραίτητοι όλοι αυτοί οι φόβοι, οι φοβίες, οι πανικοί...; Αν δεν τους είχα δεν θα πρόσεχα αυτό που μου είναι πολύτιμο; Το κάνω μόνον από τον φόβο; Όχι από την αγάπη;
Οι φόβοι βαραίνουν, η αγάπη δίνει φτερά, το πολύτιμό μου χρειάζεται μια ανάλαφρη και χαρούμενη μαμά.

Θέλω να αποβάλω το βάρος...
Προτιμώ τα φτερά!
Πώς;

ΥΓ. Ο πίνακας είναι "το πορτρέτο της Lucha Maria, κορίτσι από το Tehuacan", της Frida Kahlo.

Στιγμιοτυπα

Μετά το basket, Σάββατο 1 μμ.

Μετά την βροχή, Κυριακή 3.10 μμ

Μετά τον πυρετό, Οδυσσέας Κυριακή 3.14 μμ