Εκτός από ένα ασημένιο κουταλάκι τίποτε άλλο δεν μπόρεσε να βρει η τεχνική ομάδα της αστυνομίας.
Ούτε ταυτότητα, ούτε πορτοφόλι, ούτε κινητό, ούτε κλειδιά, ούτε οποιαδήποτε χαρτάκια με εισιτήρια ή σημειώσεις.
-Δε σας ζηλεύω επιθεωρητά είπε ο φωτογράφος μαζεύοντας τον εξοπλισμό του. Χρησιμοποίησα όλες τις μνήμες της ψηφιακής μου μηχανής, εύχομαι το αποτέλεσμα να σας βοηθήσει στην αναγνώριση του θύματος. Αλλά έτσι ελλείψη άλλων στοιχείων... δεν μου φαίνεται ότι θα είναι εύκολη δουλειά.
-Θέλω όσο γίνεται συντομότερα τις φωτογραφίες είπε και αγνόησε το σχόλιο. Tην μάρκα του κουταλιού, τα μαγαζιά στα οποία πουλιέται, την μάρκα των ρούχων του, το μέγεθος των παπουτσιών, εάν τα ρούχα είναι ραμμένα από ράφτη ή του συρμού, θέλω αλλιώς το όνομα και τη διεύθυνση του ράφτη, να ελεγχθεί εάν υπάρχει χώμα στα ρούχα του που δεν είναι από τη περιοχή που τον βρήκαμε. A και πριν το ξεχάσω, υπήρχαν υπόλοιπα τροφής ή άλλης ουσίας στο κουτάλι που δε φαίνεται με απλό μάτι, παρά μόνον κάτω από το μικροσκόπιο; Αν ναι, τι.
Ακούγοντας το στομάχι της να γουργουρίζει κοίταξε μηχανικά το ρολόι της. Δώδεκα και μισή. Πολύ αργά πλέον για να πάει για φαγητό αν ήθελε να γράψει την αναφορά της και να πάρει την κόρη της από το σχολείο έγκαιρα. Στο μυαλό της επέστρεψε η ιδέα της τούρτας αμυγδάλου, την έδιωξε όμως γρήγορα, γιατί είχε την αίσθηση ό,τι έτσι η συχνότητα των θορύβων από το στομάχι της πολλαπλασιαζόταν.
Αφού φύγανε οι τεχνικοί, πήραν το πτώμα για το νεκροτομείο και έμεινε η Ρίζου εκεί κανά δυο λεπτά να κοιτά το θάμνο. Δεν είδε τίποτε καινούργιο και αποφάσισε στην επιστροφή προς το αστυνομικό τμήμα να περάσει από κανένα βενζινάδικο να αγοράσει ένα σάντουιτς.
Πληκτρολογώντας τα συμβάντα στον υπολογιστή συνειδητοποιούσε για άλλη μια φορά πόσο μεγάλη μαγεία της ασκούσε η δουλειά της. Με βάση ελάχιστα ίχνη, συνδυαστική τέχνη της λογικής, κατανυχιστικό έλεγχο των δεδομένων, αναλυτική σκέψη, προαίσθηση, γνώση ψυχολογίας, χρόνο, σύστημα και συμπτώσεις να λύνει το μυστήριο της εκάστοτε υπόθεσης. Εκεί που άλλοι σηκώνουν τα χέρια, να κρατάει τη ψυχραιμία και τη σιγουριά ότι όσο και αν δυσκολευτεί, όσο και αν αργήσει, θα βρει την άκρη. "Elementary, Mr. Watson" ήταν οι αγαπημένες της 3 λέξεις, και τις ψιθύριζε στον εαυτό της κάθε φορά που κολλούσε. Μέχρι τώρα πάντα τα κατάφερνε αν κρατούσε το βλέμμα της στα στοιχειώδη.
Ήταν πολύ τυχερή που είχε ένα επάγγελμα που της άρεσε. Κάθε καινούργια υπόθεση ήταν ένα διαφορετικό τάγκραμ. Η συνολική εικόνα ήταν διαφορετική, διαφορετικά τα άτομα για τα οποία ερευνούσε, διαφορετικές οι συνθήκες ζωής και θανάτου τους, διαφορετικές οι διασυνδέσεις μεταξύ τους, διαφορετικά τα κίνητρα του ή των θυτών, όμως και με πολλά κοινά σημεία, λες και το έγκλημα έχει πάντα τα ίδια συστατικά και στην πράξη διαφοροποιείται απλά η αναλογία τους. Η κόρη της περηφανεύονταν στις φίλες της για την δουλειά της μαμάς. Ακόμα. Ήξερε πολύ καλά, ότι όταν θα έμπαινε στην εφηβεία, θα άλλαζαν τα πράγματα.
"Μέχρι τότε έχουμε ευτυχώς καιρό" είπε στον εαυτό της, σβήνοντας τον υπολογιστή. Στο διάδρομο φόρεσε το σακάκι της, έλεγξε την τσέπη της, αν είναι εκεί τα κλειδιά και άνοιξε το βήμα της.
Αν είχε τύχη, θα έφτανε ένα δυο λεπτά αφού χτύπαγε το κουδούνι στο προαύλιο του σχολείου, ελάχιστα καθυστερημένη δηλαδή, αλλά η κόρη της ήταν συνηθισμένη.
-Συνεχιζεται-
5 Δεκεμβρίου 2005
Aστυνομικο (σχεδον κανενα ιχνος)
Λίγα λεπτά μετά από την επιθεωρητή και τον μάρτυρα έφτασαν στο τόπο του εγκλήματος και οι ασθενοφόροι με τον γιατρό. Ο γιατρός επιβεβαίωσε ό,τι ο άνδρας ήταν πεθαμένος. Ο κύριος Γούναρης έδωσε τα στοιχεία του, είπε στην επιθεωρητή πως βρήκε το πτώμα και ρώτησε αν του επιτρέπουν να φύγει γιατί είχε ραντεβού για χαρτιά, όπου ήδη ήταν αργοπορημένος. Μπορούσε να αναχωρήσει και έτσι έκανε. Έφυγε.
Εντωμεταξύ έφτασε και η τεχνική ομάδα της αστυνομίας, η σήμανση και άρχισε να ψάχνει τα ίχνη που βρέθηκαν γύρω από το πτώμα για να τα καταχωρήσει.
-Τι λέτε, πέθανε από το κρύο; Ατύχημα ή τον δολοφόνησε κάποιος; ρώτησε τον γιατρό.
-Είναι πληγωμένος στη κοιλιά. Η πληγή δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη άρα μάλλον δεν πέθανε από την αιμορραγία... Αλλά πώς πληγώθηκε, δε μπορώ να σας πω. Δεν είναι πυροβολημένος πάντως, ούτε μαχαιρωμένος.... Αφού κάνω την νεκροψία, θα ξέρουμε περισσότερα είπε και καθόλη τη διάρκεια της απάντησής του, είχε κολλημένο το βλέμμα του στο πτώμα.
Δεν είναι σίγουρο αν είχε σεξουαλική επαφή πρόσφατα, βρήκα ίχνη σπέρματος, αλλά η εκσπερμάτωση μπορεί και να συνέβη post-mortum, συμπλήρωσε ο γιατρός και ήξερε ότι με αυτόν το τρόπο εκνεύριζε την επιθεωρητή, γιατί εκείνη στο σχολείο είχε μόνον αρχαία ελληνικά και δεν τον καταλάβαινε όταν άρχιζε τα λατινικά. Όμως η λέξη αυτή δεν της ήταν άγνωστη, αντίθετα αποτελούσε μια άλλη ορολογία του επαγγέλματος, όπως exitus, profiler, press conference, παρατήρηση, σύλληψη...
Το σώμα είναι κρύο, υπολογίζω την στιγμή του θανάτου ενδιάμεσα στις 2 με 4 το πρωί. Αλλά όπως είπα, περισσότερα μετά την νεκροψία. Έχω ήδη δυο πτώματα στο ψυγείο, αλλά αν αυτό εδώ επείγει... θα στείλω την έκθεση μου στις 8 η ώρα το βράδυ. Τώρα πάω στο καφενείο για ένα καφέ και ένα κομμάτι τούρτα αμυγδάλου, το ξέρετε ό,τι φτιάχνουν εδώ την καλύτερη της πόλης; ρώτησε και την άφησε να αναρωτιέται, τι έχουν πάθει όλοι με αυτήν την τούρτα αμυγδάλου και όλη την ημέρα της πιπιλάνε το μυαλό με γλυκά και τούρτες...
Δεν ήταν καινούργια στο επάγγελμα, αλλά δεν της είχε ξανασυμβεί να βρεθεί πτώμα που να μη μπορεί κανείς με την πρώτη ματιά να αναγνωρίσει το αίτιο του θανάτου.
Ακριβό σακάκι, νεανικά χαρακτηριστικά, γεροδεμένος, παρόλα αυτά, νεκρός, βρόμικος, με την πλάτη ξαπλωμένος σε ένα θάμνο, δύο τρία μέτρα μακριά από το μονοπάτι. Τι να του συνέβη; Τι να έκανε πριν πεθάνει; Ήταν μόνος; Πέθανε σε εκείνο το σημείο, ή κάπου αλλού και τον έφεραν εκεί αργότερα; Στο έδαφος δεν υπήρχαν άλλα ίχνη εκτός από αυτά που άφησε ο μάρτυρας και ο σκύλος του. Έβρεχε όλο το βράδυ, και ότι ίχνη και να είχαν αφήσει οι θύτες, ήταν τελικά δολοφονία ακόμα δεν ήταν σίγουρη, τα είχε ξεπλύνει το νερό της βροχής. Μόνον ένα ασημένιο κουταλάκι του γλυκού βρήκανε οι τεχνικοί της σήμανσης στην δεξιά τσέπη του σακακιού του.
- Συνεχίζεται-
Εντωμεταξύ έφτασε και η τεχνική ομάδα της αστυνομίας, η σήμανση και άρχισε να ψάχνει τα ίχνη που βρέθηκαν γύρω από το πτώμα για να τα καταχωρήσει.
-Τι λέτε, πέθανε από το κρύο; Ατύχημα ή τον δολοφόνησε κάποιος; ρώτησε τον γιατρό.
-Είναι πληγωμένος στη κοιλιά. Η πληγή δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη άρα μάλλον δεν πέθανε από την αιμορραγία... Αλλά πώς πληγώθηκε, δε μπορώ να σας πω. Δεν είναι πυροβολημένος πάντως, ούτε μαχαιρωμένος.... Αφού κάνω την νεκροψία, θα ξέρουμε περισσότερα είπε και καθόλη τη διάρκεια της απάντησής του, είχε κολλημένο το βλέμμα του στο πτώμα.
Δεν είναι σίγουρο αν είχε σεξουαλική επαφή πρόσφατα, βρήκα ίχνη σπέρματος, αλλά η εκσπερμάτωση μπορεί και να συνέβη post-mortum, συμπλήρωσε ο γιατρός και ήξερε ότι με αυτόν το τρόπο εκνεύριζε την επιθεωρητή, γιατί εκείνη στο σχολείο είχε μόνον αρχαία ελληνικά και δεν τον καταλάβαινε όταν άρχιζε τα λατινικά. Όμως η λέξη αυτή δεν της ήταν άγνωστη, αντίθετα αποτελούσε μια άλλη ορολογία του επαγγέλματος, όπως exitus, profiler, press conference, παρατήρηση, σύλληψη...
Το σώμα είναι κρύο, υπολογίζω την στιγμή του θανάτου ενδιάμεσα στις 2 με 4 το πρωί. Αλλά όπως είπα, περισσότερα μετά την νεκροψία. Έχω ήδη δυο πτώματα στο ψυγείο, αλλά αν αυτό εδώ επείγει... θα στείλω την έκθεση μου στις 8 η ώρα το βράδυ. Τώρα πάω στο καφενείο για ένα καφέ και ένα κομμάτι τούρτα αμυγδάλου, το ξέρετε ό,τι φτιάχνουν εδώ την καλύτερη της πόλης; ρώτησε και την άφησε να αναρωτιέται, τι έχουν πάθει όλοι με αυτήν την τούρτα αμυγδάλου και όλη την ημέρα της πιπιλάνε το μυαλό με γλυκά και τούρτες...
Δεν ήταν καινούργια στο επάγγελμα, αλλά δεν της είχε ξανασυμβεί να βρεθεί πτώμα που να μη μπορεί κανείς με την πρώτη ματιά να αναγνωρίσει το αίτιο του θανάτου.
Ακριβό σακάκι, νεανικά χαρακτηριστικά, γεροδεμένος, παρόλα αυτά, νεκρός, βρόμικος, με την πλάτη ξαπλωμένος σε ένα θάμνο, δύο τρία μέτρα μακριά από το μονοπάτι. Τι να του συνέβη; Τι να έκανε πριν πεθάνει; Ήταν μόνος; Πέθανε σε εκείνο το σημείο, ή κάπου αλλού και τον έφεραν εκεί αργότερα; Στο έδαφος δεν υπήρχαν άλλα ίχνη εκτός από αυτά που άφησε ο μάρτυρας και ο σκύλος του. Έβρεχε όλο το βράδυ, και ότι ίχνη και να είχαν αφήσει οι θύτες, ήταν τελικά δολοφονία ακόμα δεν ήταν σίγουρη, τα είχε ξεπλύνει το νερό της βροχής. Μόνον ένα ασημένιο κουταλάκι του γλυκού βρήκανε οι τεχνικοί της σήμανσης στην δεξιά τσέπη του σακακιού του.
- Συνεχίζεται-
Προεορτια τρεχαματα :-)
Τρεχετε ποδαρακια
να φτιαξετε το σπιτι
αδειαστε το καμινι
να γινουν και τα μαθηματακια
Εργατικα τα χερια
ετοιμη η μπουγατσα
τιροπιτες, σοκολατακια
και ασπρισμενα τοιχαλακια.
Ευχομαι να ειναι ολα ομορφα
αυριο για τη γιορτή
του αντρα σου, γλυκεια μου
του Νικολή
ΥΓ. Το μπρουτζινο αυτο αγαλμα βρησκεται στο πεζοδρομο του Hilden και εχει τον τιτλο "Eilige Einkäuferin" (αυτη που κανει βιαστικα το ψωνια). Σκεφτηκα οτι κολλα στο θεμα.
4 Δεκεμβρίου 2005
Aστυνομικο (ο Επιθεωρητης)
Ήταν Τρίτη και το ρολόι έδειχνε 8.43 πμ όταν το τηλέφωνο του κέντρου άμεσης δράσης χτύπησε και ο υπάλληλος, με το στόμα ακόμα γεμάτο από το κολατσιό που έκανε αυτήν την ώρα, έβρισε την τύχη του, αύξησε τον ρυθμό με τον οποίο μάσαγε και σήκωσε το τηλέφωνο που χτυπούσε για τρίτη φορά. Είπε ένα ακαταλαβίστικο "κέντρο άμεσης δράσης, λέγετε" και ήλπιζε να του δοθεί χρόνος να καταπιεί την μπουκιά του, πριν κάνει την επόμενη ερώτηση, η οποία είναι συνήθως "πού και πότε". Αυτός που τηλεφωνεί λέει συνήθως πρώτα το λόγο, τα υπόλοιπα είναι ρουτίνα...
Έδωσε σήμα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής στην οποία ανήκε το πάρκο, κάλεσε ασθενοφόρο, "μπορεί και να ζει ακόμα το θύμα, ποιος ξέρει" σκέφτηκε, έγραψε κάποια προσωπικά σχόλια στο πρόγραμμα του υπολογιστή που καταγράφει όλες τις κλήσεις και ήπιε μια γουλιά από τον ζεστό καφέ με γάλα. Ένιωθε καλά. "Άλλο ένα τηλεφώνημα, άλλη μια καταγραφή με το όνομά μου στη βάση δεδομένων, άλλο ένα θετικό στοιχείο για την αξιολόγηση της δουλειάς μου, σωστά, γρήγορα και ακριβώς με βάση τον κανονισμό", σκέφτηκε. Σε αυτές τις εποχές που παντού απολύουν, μετρούσε κάθε λάθος και δεν είχε περιθώρια να κάνει λάθη.
Ο επιθεωρητής που στάλθηκε από το αστυνομικό τμήμα έφτασε 10 λεπτά αργότερα. Το πάρκο ακόμα άδειο. Αυτοί που βγαίνουν με τους σκύλους τους έχουν συνήθως τέτοια ώρα επιστρέψει στα σπίτια τους. Το κρύο τσουχτερό, τα πυκνά σύννεφα εμπόδισαν τον ήλιο να εμφανιστεί, γκρίζος ουρανός, που να βγει κανείς έξω. Μόνον στο καφενείο φαινότανε να υπάρχει λίγος κόσμος, συνταξιούχοι που αντί να πάρουν μόνοι τους το πρωινό, πάνε εκεί, έτσι για αντιπερισπασμό. Πώς θα αναγνώριζε αυτόν που βρήκε το πτώμα άραγε;
Πήγε στο ταμείο και ρώτησε την κοπέλα...
-Αστυνομία, επιθεωρητής Μαρία Ρίζου, πού είναι ο κύριος που μας κάλεσε;
Δεν ήθελε να ονομάσει το συγκεκριμένο λόγο. Μπορεί και να ήταν όλα μια παρεξήγηση και να μην ήταν θέμα της αστυνομίας, να βρήκε απλά ένα μεθυσμένο αλήτη, να τα φαντάστηκε. Ποιος ξέρει, σε τι παρακινεί μεγάλους ανθρώπους η μοναξιά. Χειρότεροι και από παιδιά γίνονται. Και εκείνη ήξερε πως είναι τα μικρά παιδιά...
Η κοπέλα της έδειξε ένα ηλικιωμένο κύριο, δίπλα του στο πάτωμα ξαπλωμένος ένας μεγάλος καφέ σκύλος, στο τραπέζι ένα μισοφαγωμένο κομμάτι τούρτας αμυγδάλου, ένα φλιτζάνι καφέ, και ένα ανδρικό καπέλο.
-Αστυνομία, επιθεωρητής Μαρία Ρίζου... επανέλαβε απευθυνόμενη αυτή την φορά στον κύριο με τον σκύλο φτάνοντας κοντά του.
Εσείς μας καλέσατε; Πού είναι στο πάρκο; Μπορείτε να μου δείξετε το σημείο;
-Ωωωω, αστυνομία; Δε σκέφτηκα ό,τι θα στείλουν γυναίκα, επιθεωρητής είπατε; Έεεε, ναι συγνώμη, μια στιγμή να πληρώσω και φεύγουμε. Κρίμα που δε θα τελειώσω το κομμάτι της τούρτας, είναι πραγματικά πολύ νόστιμη, το αγαπημένο μου γλυκό.
Πήρε το καπέλο του, ο σκύλος αυτομάτως σηκώθηκε δίπλα του, πλήρωσε στο ταμείο και βγήκανε από το καφενείο.
Το κρύο έξω είχε μειωθεί ελάχιστα. Περπατώντας σιωπηλά ο ένας δίπλα στον άλλο, ήλπιζε ο Πέτρος Γούναρης να ξαναβρεί το σημείο στο οποίο ήθελαν να καταλήξουν. Σύντομα κατάλαβε όμως, ότι δε χρειαζόταν να ανησυχεί. Το καφέ λαμπραντόρ γνώριζε το δρόμο και τους οδήγησε σίγουρα και γρήγορα στο τόπο του εγκλήματος.
-Συνεχιζεται-
Έδωσε σήμα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής στην οποία ανήκε το πάρκο, κάλεσε ασθενοφόρο, "μπορεί και να ζει ακόμα το θύμα, ποιος ξέρει" σκέφτηκε, έγραψε κάποια προσωπικά σχόλια στο πρόγραμμα του υπολογιστή που καταγράφει όλες τις κλήσεις και ήπιε μια γουλιά από τον ζεστό καφέ με γάλα. Ένιωθε καλά. "Άλλο ένα τηλεφώνημα, άλλη μια καταγραφή με το όνομά μου στη βάση δεδομένων, άλλο ένα θετικό στοιχείο για την αξιολόγηση της δουλειάς μου, σωστά, γρήγορα και ακριβώς με βάση τον κανονισμό", σκέφτηκε. Σε αυτές τις εποχές που παντού απολύουν, μετρούσε κάθε λάθος και δεν είχε περιθώρια να κάνει λάθη.
Ο επιθεωρητής που στάλθηκε από το αστυνομικό τμήμα έφτασε 10 λεπτά αργότερα. Το πάρκο ακόμα άδειο. Αυτοί που βγαίνουν με τους σκύλους τους έχουν συνήθως τέτοια ώρα επιστρέψει στα σπίτια τους. Το κρύο τσουχτερό, τα πυκνά σύννεφα εμπόδισαν τον ήλιο να εμφανιστεί, γκρίζος ουρανός, που να βγει κανείς έξω. Μόνον στο καφενείο φαινότανε να υπάρχει λίγος κόσμος, συνταξιούχοι που αντί να πάρουν μόνοι τους το πρωινό, πάνε εκεί, έτσι για αντιπερισπασμό. Πώς θα αναγνώριζε αυτόν που βρήκε το πτώμα άραγε;
Πήγε στο ταμείο και ρώτησε την κοπέλα...
-Αστυνομία, επιθεωρητής Μαρία Ρίζου, πού είναι ο κύριος που μας κάλεσε;
Δεν ήθελε να ονομάσει το συγκεκριμένο λόγο. Μπορεί και να ήταν όλα μια παρεξήγηση και να μην ήταν θέμα της αστυνομίας, να βρήκε απλά ένα μεθυσμένο αλήτη, να τα φαντάστηκε. Ποιος ξέρει, σε τι παρακινεί μεγάλους ανθρώπους η μοναξιά. Χειρότεροι και από παιδιά γίνονται. Και εκείνη ήξερε πως είναι τα μικρά παιδιά...
Η κοπέλα της έδειξε ένα ηλικιωμένο κύριο, δίπλα του στο πάτωμα ξαπλωμένος ένας μεγάλος καφέ σκύλος, στο τραπέζι ένα μισοφαγωμένο κομμάτι τούρτας αμυγδάλου, ένα φλιτζάνι καφέ, και ένα ανδρικό καπέλο.
-Αστυνομία, επιθεωρητής Μαρία Ρίζου... επανέλαβε απευθυνόμενη αυτή την φορά στον κύριο με τον σκύλο φτάνοντας κοντά του.
Εσείς μας καλέσατε; Πού είναι στο πάρκο; Μπορείτε να μου δείξετε το σημείο;
-Ωωωω, αστυνομία; Δε σκέφτηκα ό,τι θα στείλουν γυναίκα, επιθεωρητής είπατε; Έεεε, ναι συγνώμη, μια στιγμή να πληρώσω και φεύγουμε. Κρίμα που δε θα τελειώσω το κομμάτι της τούρτας, είναι πραγματικά πολύ νόστιμη, το αγαπημένο μου γλυκό.
Πήρε το καπέλο του, ο σκύλος αυτομάτως σηκώθηκε δίπλα του, πλήρωσε στο ταμείο και βγήκανε από το καφενείο.
Το κρύο έξω είχε μειωθεί ελάχιστα. Περπατώντας σιωπηλά ο ένας δίπλα στον άλλο, ήλπιζε ο Πέτρος Γούναρης να ξαναβρεί το σημείο στο οποίο ήθελαν να καταλήξουν. Σύντομα κατάλαβε όμως, ότι δε χρειαζόταν να ανησυχεί. Το καφέ λαμπραντόρ γνώριζε το δρόμο και τους οδήγησε σίγουρα και γρήγορα στο τόπο του εγκλήματος.
-Συνεχιζεται-
3 Δεκεμβρίου 2005
Aστυνομικο (Εισαγωγη)
-Εκεί αστυνομία; Ελάτε, ελάτε γρήγορα στο πάρκο, ένας πεθαμένος είναι μέσα στους θάμνους, ελάτε γρήγορα...
Ποιος είμαι εγώ; Πέτρος Γούναρης γεννηθής το 1938, στο ... Πώς, πότε τον βρήκα; Τώρα, μόλις, δηλαδή εεε, θα πρέπει να ήταν στις 8 και τέταρτο, τώρα που το σκέφτομαι πέρασαν 20 λεπτά... Πώς, γιατί δε σας πήρα νωρίτερα; Γιατί δεν έχω κινητό, και έψαχνα να βρω δημόσιο τηλέφωνο, έρχεστε; Εντάξει περιμένω. Τί είπατε; Πού θα περιμένω; Στην είσοδο, εκεί που είναι το καφενείο. Το ξέρετε το καφενείο, φτιάχνουν κάτι καλές τούρτες αμυγδάλου, τι να σας πω, όνειρ... Συγνώμη; Εντάξει περιμένω.
Είπε και κατέβασε το ακουστικό. Ακόμα σε σοκ, σε μια κατάσταση εξωπραγματική. Δε του είχε ποτέ ξανασυμβεί να δει πεθαμένο άνθρωπο. Παρόλα τα 67 του χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια όταν άκουγε, όταν μάθαινε ότι κάποιοι γνωστοί του είχαν πρόβλημα υγείας ασυναίσθητα, πως τα έφερνε από εδώ, πως τα έφερνε από εκεί, έκοβε τις επαφές. Ήταν 12 όταν έχασε του γονείς του σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Τόσο παραμορφώθηκαν από το χτύπημα τα σώματά τους, ώστε κανένας από τους στενούς συγγενείς δεν άντεξε το τραγικό θέαμά τους. Πόσο μάλλον να αφήσουν παιδί πράγμα να δει τα πτώματα. Ένας φίλος του στρατιώτης αυτοκτόνησε όσο έκανε τη θητεία του, αλλά προκειμένου να αποφθεχθεί το σκάνδαλο, έγινε η κηδεία πολύ γρήγορα στον κλειστό κύκλο της οικογένειας και δεν αφήσανε κανένα από το τάγμα να παρευρεθεί.
Και πριν 7 χρόνια, όταν πέθανε ο αγαπημένος τους ξάδερφος μετά από 3 σκληρά χρόνια με καρκίνο, έτυχε εκείνος να είναι στο εξωτερικό και να μην μπορεί να επιστρέψει για την κηδεία.
Το θέαμα που του παρουσιάστηκε ήταν απίθανο. Το σώμα ενός καθιστού άνδρα, ντυμένο με κουστούμι, μουσκεμένο και ματωμένο, η πλάτη του να στηρίζεται σε ένα θάμνο, το κεφάλι να πέφτει στραβά προς τα μπροστά, και στα μαύρα βρεγμένα μαλλιά είχαν κολλήσει μικρά λουλουδάκια και ξερά φύλλα.
Ο σκύλος του, ένα καφέ λαμπραντόρ, έκανε τη θλιβερή ανακάλυψη και τον ειδοποίησε με τα γαβγίσματά του. Εκείνος αρχικά τον πέρασε για ένα κοιμισμένο αλήτη, και μάλωσε τον σκύλο του ότι θα τον ξυπνήσει, αλλά όταν ο σκύλος δεν υπάκουσε και δεν επέστρεψε, πήγε πιο κοντά. Όχι μη τι άλλο, για να δέσει τον ανυπάκουο σκύλο στο λουρί του.
Από κοντά κατάλαβε τι έβλεπε... Ένα πτώμα. Ένα άψυχο ματωμένο σώμα ενός άνδρα. Η μυρωδιά που ερχόταν από την κατεύθυνσή του τον σταμάτησε να πάει πιο κοντά, έδεσε τον σκύλο του και άρχισε να ψάχνει τριγύρω του μήπως και δει κανέναν άλλο στο πάρκο. Κανένας.
"Τι θα κάνω τώρα;" σκέφτηκε... "Και με περιμένουν για το εβδομαδιαίο χαρτάκι... Να κάνω ότι δεν είδα τίποτε; Έτσι και αλλιώς πεθαμένος είναι... Τι και αν τον βρουν μια μέρα αργότερα ή νωρίτερα. Αν τον βρήκε ο σκύλος μου, θα τον βρει και άλλος... Θα αργήσω στην συνάντηση με τους φίλους μου... Και αν με είδε κανείς που πήγα κοντά του; Και αν άφησα ίχνη με τα παπούτσια μου; Και αν βρω το μπελά μου, αν δε καλέσω την αστυνομία; Τώρα στα γεράματα να μπλέξω; Αλλά και αν πάρω τηλέφωνο, πάλι δε θα μπλέξω, έπιασα τίποτε; Δεν νομίζω... Πάτησα ίχνη; Που να ξέρω τώρα; Να πάω πρώτα στο σπίτι, και να τους πάρω από εκεί; Να πάρω καλύτερα αύριο και ανώνυμα; Πού ήταν αυτά τα δημόσια τηλέφωνα; Πριν 3 χρόνια τα ξήλωσαν συστηματικά όλα, τώρα άρχισαν σιγά σιγά και έστησαν ξανά μικρότερα. Πού να είναι το επόμενο; Γιατί δεν είχα πει ναι, όταν μου πρότεινε πριν 8 μήνες ο πωλητής στο σουπερμάρκετ την προσφορά με το κινητό για 1 Ευρώ; Τώρα θα είχα... Αχ, μου φαίνεται στο δρομάκι προς την λιμνούλα με τα νούφαρα είχα δει ένα καρτοτηλέφωνο... Πού καταλήγει άραγε αυτός ο δρόμος, πού βρίσκομαι τώρα; Χάνω στα πάρκα τόσο εύκολα τον προσανατολισμό μου... Να, να ένα τηλέφωνο. Θα πάρω λοιπόν, να πω το όνομά μου ή όχι;"
Πήρε το εκατό και φώναξε στο τηλέφωνο.
"Εκεί αστυνομία; Ελάτε, ελάτε γρήγορα..."
-Συνεχίζεται;-
Ποιος είμαι εγώ; Πέτρος Γούναρης γεννηθής το 1938, στο ... Πώς, πότε τον βρήκα; Τώρα, μόλις, δηλαδή εεε, θα πρέπει να ήταν στις 8 και τέταρτο, τώρα που το σκέφτομαι πέρασαν 20 λεπτά... Πώς, γιατί δε σας πήρα νωρίτερα; Γιατί δεν έχω κινητό, και έψαχνα να βρω δημόσιο τηλέφωνο, έρχεστε; Εντάξει περιμένω. Τί είπατε; Πού θα περιμένω; Στην είσοδο, εκεί που είναι το καφενείο. Το ξέρετε το καφενείο, φτιάχνουν κάτι καλές τούρτες αμυγδάλου, τι να σας πω, όνειρ... Συγνώμη; Εντάξει περιμένω.
Είπε και κατέβασε το ακουστικό. Ακόμα σε σοκ, σε μια κατάσταση εξωπραγματική. Δε του είχε ποτέ ξανασυμβεί να δει πεθαμένο άνθρωπο. Παρόλα τα 67 του χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια όταν άκουγε, όταν μάθαινε ότι κάποιοι γνωστοί του είχαν πρόβλημα υγείας ασυναίσθητα, πως τα έφερνε από εδώ, πως τα έφερνε από εκεί, έκοβε τις επαφές. Ήταν 12 όταν έχασε του γονείς του σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Τόσο παραμορφώθηκαν από το χτύπημα τα σώματά τους, ώστε κανένας από τους στενούς συγγενείς δεν άντεξε το τραγικό θέαμά τους. Πόσο μάλλον να αφήσουν παιδί πράγμα να δει τα πτώματα. Ένας φίλος του στρατιώτης αυτοκτόνησε όσο έκανε τη θητεία του, αλλά προκειμένου να αποφθεχθεί το σκάνδαλο, έγινε η κηδεία πολύ γρήγορα στον κλειστό κύκλο της οικογένειας και δεν αφήσανε κανένα από το τάγμα να παρευρεθεί.
Και πριν 7 χρόνια, όταν πέθανε ο αγαπημένος τους ξάδερφος μετά από 3 σκληρά χρόνια με καρκίνο, έτυχε εκείνος να είναι στο εξωτερικό και να μην μπορεί να επιστρέψει για την κηδεία.
Το θέαμα που του παρουσιάστηκε ήταν απίθανο. Το σώμα ενός καθιστού άνδρα, ντυμένο με κουστούμι, μουσκεμένο και ματωμένο, η πλάτη του να στηρίζεται σε ένα θάμνο, το κεφάλι να πέφτει στραβά προς τα μπροστά, και στα μαύρα βρεγμένα μαλλιά είχαν κολλήσει μικρά λουλουδάκια και ξερά φύλλα.
Ο σκύλος του, ένα καφέ λαμπραντόρ, έκανε τη θλιβερή ανακάλυψη και τον ειδοποίησε με τα γαβγίσματά του. Εκείνος αρχικά τον πέρασε για ένα κοιμισμένο αλήτη, και μάλωσε τον σκύλο του ότι θα τον ξυπνήσει, αλλά όταν ο σκύλος δεν υπάκουσε και δεν επέστρεψε, πήγε πιο κοντά. Όχι μη τι άλλο, για να δέσει τον ανυπάκουο σκύλο στο λουρί του.
Από κοντά κατάλαβε τι έβλεπε... Ένα πτώμα. Ένα άψυχο ματωμένο σώμα ενός άνδρα. Η μυρωδιά που ερχόταν από την κατεύθυνσή του τον σταμάτησε να πάει πιο κοντά, έδεσε τον σκύλο του και άρχισε να ψάχνει τριγύρω του μήπως και δει κανέναν άλλο στο πάρκο. Κανένας.
"Τι θα κάνω τώρα;" σκέφτηκε... "Και με περιμένουν για το εβδομαδιαίο χαρτάκι... Να κάνω ότι δεν είδα τίποτε; Έτσι και αλλιώς πεθαμένος είναι... Τι και αν τον βρουν μια μέρα αργότερα ή νωρίτερα. Αν τον βρήκε ο σκύλος μου, θα τον βρει και άλλος... Θα αργήσω στην συνάντηση με τους φίλους μου... Και αν με είδε κανείς που πήγα κοντά του; Και αν άφησα ίχνη με τα παπούτσια μου; Και αν βρω το μπελά μου, αν δε καλέσω την αστυνομία; Τώρα στα γεράματα να μπλέξω; Αλλά και αν πάρω τηλέφωνο, πάλι δε θα μπλέξω, έπιασα τίποτε; Δεν νομίζω... Πάτησα ίχνη; Που να ξέρω τώρα; Να πάω πρώτα στο σπίτι, και να τους πάρω από εκεί; Να πάρω καλύτερα αύριο και ανώνυμα; Πού ήταν αυτά τα δημόσια τηλέφωνα; Πριν 3 χρόνια τα ξήλωσαν συστηματικά όλα, τώρα άρχισαν σιγά σιγά και έστησαν ξανά μικρότερα. Πού να είναι το επόμενο; Γιατί δεν είχα πει ναι, όταν μου πρότεινε πριν 8 μήνες ο πωλητής στο σουπερμάρκετ την προσφορά με το κινητό για 1 Ευρώ; Τώρα θα είχα... Αχ, μου φαίνεται στο δρομάκι προς την λιμνούλα με τα νούφαρα είχα δει ένα καρτοτηλέφωνο... Πού καταλήγει άραγε αυτός ο δρόμος, πού βρίσκομαι τώρα; Χάνω στα πάρκα τόσο εύκολα τον προσανατολισμό μου... Να, να ένα τηλέφωνο. Θα πάρω λοιπόν, να πω το όνομά μου ή όχι;"
Πήρε το εκατό και φώναξε στο τηλέφωνο.
"Εκεί αστυνομία; Ελάτε, ελάτε γρήγορα..."
-Συνεχίζεται;-
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)