Αθόρυβα πέφτει το πρώτο ντόμινο αλλά ορατά. Ξαφνιάζει η αλλαγή κατάστασής του. Από ορθό και ακίνητο, σε πτώση. Θα σώσεις την σειρά όμως σκέφτεσαι, θα το σταματήσεις πριν χτυπήσει το δεύτερο. Δεν προλαβαίνεις. Δεν πειράζει μέχρι το τέλος υπάρχουν πολλές θέσεις που θα επέμβεις, νομίζεις. Αλλά ακόμα και χωρίς εσένα, σίγουρα θα υπάρχουν θέσεις στην σειρά που δεν είναι πια τόσο επιδέξια τοποθετημένες και δε θα προχωρήσει ο παλμός που αθέλητα τέθηκε σε κίνηση. Το αφήνεις από τα μάτια σου. Είσαι αισιόδοξος. Ασχολείσαι με άλλα, όσο το ένα μετά το άλλο ντόμινο αθόρυβα συνεχίζει να πέφτει, πλαγιαστά, αδύναμα και προσπαθεί να στηριχτεί στο επόμενο, ρίχνοντάς το όμως και εκείνο στο επόμενο, ξανά και ξανά.
Δεν ασχολείσαι, όσα έπεσαν έπεσαν σκέφτεσαι, κάποιος θα τα ξαναβάλει στη θέση τους, ο παλμός δε θα φτάσει ως εσένα πιστεύεις, θα σταματήσει νωρίτερα, ώσπου σιγά σιγά πιάνουν τα αυτιά σου το βουητό. Δε το έχεις ξανακούσει και δεν το αναγνωρίζεις. Δε χάνεις την σιγουριά σου, παρόλο που αρχίζει να σε ανησυχεί η κατάσταση. Δεν συνδέεις τα πεσμένα πιόνια με τον ήχο και συνεχίζεις να ασχολείσαι με άλλα ανούσια αλλά όλο και συχνότερα στρέφεις την ματιά σου προς το ντόμινο από ενδιαφέρον.
Έγινε γρηγορότερο αναρωτιέσαι; Πως γίνεται κάτι τέτοιο; θέλεις να εξηγήσεις και προσπαθείς να θυμηθείς τους νόμους της φυσικής που κάποτε έμαθες στο σχολείο. Ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει την επικινδυνότητα του όλου, ακόμα θεωρητικά το κοιτάς όσο αυτό αντί να σταματήσει συνέχεια προχωρά. Κόκκινα, μπλε, πράσινα, άσπρα ντόμινο, όσα έπεσαν, όμοια άψυχα, κάτω βρίσκονται πλάγια, και απερήφανα. Σκέφτεσαι με θεωρίες στατιστικής τις πιθανότητες. Τι χρώμα έχεις; Τι όγκο; Πόσο ψηλά βρίσκεσαι; Πόσο πιθανό να έπεφτες και εσύ σε μια ανάλογη περίπτωση;
Και όμως δεν είναι θέμα στατιστικής.
Ούτε φυσικής.
Ούτε μακρινό.
Ούτε άλλων.
Πίσω σου βρίσκεται και ας μην το ξέρεις όσο εσύ -πιόνι σαν τα άλλα- περιμένεις ανόητα στην σειρά σου, αφελές, αερόμυαλο και το βουητό πίσω σου, τριγύρω σου ολοένα μεγαλώνει.
