To σπίτι στη λίμνη...

Εδώ και εδώ links του youtube για όσους δεν μπορούν να δουν την ταινία στο blog κατευθείαν.
Αααα, και το τραγούδι με αγγλικούς υπότιτλους είναι εδώ.
---
Καλή διασκέδαση :)

Μείον εννιά

Πως να το πω;

Πως να το πω
με άλλα λόγια
πως να το πω
χωρίς να προδωθώ;

Πως να το πω
ώστε εσύ να μάθεις;
Πως να το πω
μόνον εσύ να καταλάβεις;

Πως να το πω
ψιθυριστά να στο φωνάξω
πως να το πω
χωρίς να σε τρομάξω

Πως να το πω
και το νόημα να πιάσεις
πως να το πω
να μην το προσπεράσεις;

Πως να το πω
πες μου αλήθεια πως;
Να το πω ή να μη το πω
καλύτερα ο καψερός;

Ζητείται υπομονή

Δε ξέρω τι πρώτα θα τελειώσει, η αναζήτηση της υπομονής, ο φόβος της μοναξιάς, η ελπίδα ότι κάπου κάπως κάποτε θα βρεθεί μια άκρη, ένα νόημα, ένας σκοπός για αυτό που ζούμε, η ανάγκη της συντροφικότητας, η διάθεση να ριψοκινδυνεύω τα πάντα για μια αγάπη, η ακινησία όσο αυτά που περιμένουμε δεν συμβαίνουν, η τρυφερή στιγμή όταν μου λέει 'σε αγαπώ μαμά', και η βαθιά ευχαρίστηση όταν νοιώθω πως το νοιώθει, τα ανεβοκατεβάσματα στη δουλειά, οι εκνευρισμοί και οι απογοητεύσεις όσο δεν σε βλέπω ή δεν σ΄έχω, τα άδεια κείμενα στο blog, τα αποτυπώματα που αφήνουν τηλεοπτικές ταινίες στον αμφιβληστροειδή χιτώνα και στα διπλώματα του μυαλού ή η ψευδαίσθηση ό,τι ζω.

Blah blah blah...

Πόσο πια αβάσταχτη σου είναι η ομιλία μου; Πόσο υπερβολική και ανούσια; Πως μπορεί να αποκλίνει τόσο έντονα η αίσθηση του αρκετού ή του υπερβολικού μεταξύ μας;
Δε πα' να λέει, λέει μια φωνή μέσα μου.
Μήπως έχει δίκαιο, ρωτά μια άλλη.
Αν τα βρίσκατε μεταξύ σας, μάλλον ακόμα ζευγάρι θα είσαστε, λέει μια τρίτη.
Ποια από όλες τις φωνές να πιστέψω;

Ακόμα και εκεί υπερβολική και πληθωρική θα με πεις αν διαβάσεις αυτές τις γραμμές.
Μια άποψη δε σου αρκεί, τρεις έχεις και ακόμα άκρη δε βρήκες. ...Blah blah blah