Ο τόνος και ο χρόνος

Που πηγαν οι τονοι; Γιατι δεν τους δεχεται το συστημα; Επιστροφη στις ριζες; Στις ριζες αυτου του μπλογκ; Επιστροφη στα σημαντικα και στα ειλικρινη; Σε αυτα των οποιων το νοημα ήταν σημαντικο και οχι ο τρόπος... Πως γυρνα όμως ο χρόνος; Ειναι δυνατον; Θα ηταν καλο αν μπορούσε; Αχ για δες, ξαναήρθαν. Που είχαν παγιδευτεί; Τι τα είχε εμποδίσει να εμφανιστούν; Άκυρη η επιστροφή στις ρίζες; Άκυρη η επιστροφή στον χρόνο; Αδύνατος ο απεγκλωβισμός από το παρόν; Ποιο το νόημα της προσπάθειας λοιπόν; Ποιος ξεχνά και ποιος επιζεί; Ποιος αμφιταλαντεύεται, ποιος παραληρεί; Ποιος σηκώνει τα μάτια του ψηλά στον ουρανό; Ποιος καταφέρνει να δει το ροζ του χωρίς να θαυμάσει; Ποιος μπορεί να ξεπεράσει ένα από τα αυτοκίνητα χτυπημένο σκιουράκι, χωρίς να ανατριχιάσει; Γιατί χάνεται το θάρρος; Που ξαναβρίσκεται; Πόσοι γύροι, πόσα χιλιόμετρα, πόσες ενδορφίνες χρειάζονται; Τι είναι η αγάπη, τι η προστασία, τι μια στιγμή και τι ο χρόνος;

Ανάκατες σκέψεις

Βλέπεις, νιώθεις, ξέρεις πως κάτι δεν πάει καλά.
Πράτεις, ενεργείς, αντιδράς όπως γνωρίζεις ό,τι δεν είναι σωστό.
Η απόφαση δύσκολη, μα πιο δύσκολη η συνέπεια.
Μοναξιά ο μεγαλύτερος εχθρός, αγάπη η εντονότερη ανάγκη σου.
Ποιος είσαι όταν δεν επιθυμείς;
Ποιος είσαι όταν ξεκαρδίζεσαι;
Ποιος είσαι όταν οι άλλοι σε επαινούν;
Ποιος είσαι όταν τα βράδια μόνος σου κοιμάσαι;
Πόσα πολλά περισσότερα μπορείς που δεν τα υποπτεύεσαι;
Πόσα ακόμα λυπητερά ή χαρούμενα στο δρόμο σου θα βγουν;
Ποιος ο δρόμος σου και ποια η ζωή σου;

Ιστορικό μιας αγάπης

Ελπίδες δεν είχα στην αρχή, απλά χάρηκα όταν ξαφνικά σε βρήκα. Σιγά σιγά μια ζεστή θέση στην καρδιά μου όμως πήρες.
Τώρα, τόσο καιρό μετά, ποιος ξέρει αν όλα αυτά άθελά σου συνέβησαν, μάλλον τότε συμφωνούσες.

Αλλιώς δε εξηγείται πως μια τέτοια ιδέα από εσένα προήλθε.

Και όμως ο καιρός περνά, και με αυτόν περάσαμε και εμείς σε άλλες φάσεις. Τη μια καλές και ήσυχες, την άλλη έντονες και επικίνδυνες. Ψάξαμε τα όριά μας, και όταν τα βρήκαμε τρομάξαμε. Μας τρόμαξε το όριο. Μας τρόμαξε ο εαυτός μας, μας αποσβόλωσε η ύπαρξη του άλλου και του τοίχους ενδιάμεσά μας. Το τοίχος που ο ένας με προσοχή τριγύρω του έχτιζε, αυτό που ο άλλος με χαρά σε ένα λεπτό θα γκρέμιζε.

Όχι δε λέω, κάποτε κάποτε ξεχνιώμασταν, κάποτε κάτι συνέβαινε και αναιρούσε την πρόθεση, κάποτε βρίσκαμε τρόπο και στιγμή. Πόσο ολοκληρωμένη ένοιωθα τότε...

Πόσες φορές όμως στο άλλο άκρο βρισκόμουν; Δικιά μου ζωή δεν είχα, το χρόνο μου στη δικιά σου απουσία προσπαθούσα να γεμίσω.

Δεν ήταν η λύση ήξερα, μα δεν είχα δυνάμεις ούτε για τίποτε άλλο ώσπου τελικά μια σταγόνα μόνον άρκεσε και έκανε το βαρέλι να ξεχειλίσει.

3 1/2 χρόνια διήρκεσε η προσπάθειά μας, λίγο ως πολύ κοινή προσπάθεια. Τριάμισι χρόνια προστείθονται τώρα στο λογαριασμό που κάνουμε στην καρδιά μας, εκεί που καταχωρούμε όλες αυτές τις μικρές ή μεγάλες αγάπες που πέρασαν από την ζωή μας.

Ποιος είμαι, που πάω;

Εύθραυστη ελπίδα,
μετά την βροχή ηλιαχτίδα,
μια καινούργια αρχή
σε τούτους τους τοίχους πιθανή;
Η ψυχή καράβι και πανιά ανοίγει,
ήδη για το επόμενο λιμάνι αρμενίζει

Ίντερνετ

Στο ίντερνετ κοιτώ για καινούργιο σπίτι
στο ίντερνετ τον καινούργιο σύντροφο ψάχνω

βρίσκω γνωστούς στο ίντερνετ από τα παλιά
όταν άλλους δικούς μου ανέλπιστα χάνω

Στο ίντερνετ μια άλλη δουλειά αναζητώ
και όταν η ζωή μες το ίντερνετ δε ζήται...
ένα χάπι ηρεμιστικό αρκεί για να κοιμάμαι

Στο ίντερνετ, στον ύπνο τι ωραία η ζωή
σκέτο όνειρο στο ίντερνετ, στον ύπνο

ΥΓ. Ο s.frang είχε δίκαιο με το σχόλιό του, εξού και η καινούργια δεύτερη στροφή...